kasi…

bakit ganun? pag nasa harap na ako ng computer, hindi ko na maisulat yung mga naiisip ko gabi gabi…

pag mag-isa ako, ang daming tumatakbong ideas sa isip ko. na dapat hindi ako nagpupuyat, dahil bawal sa health ko ngayon ang magpuyat, pero wala akong magawa, lagi na lang alas tres, alas kwatro na ako nakakatulog. yung kahit pilitin mong matulog, wala lang. hindi ka talaga dalawin ng antok. kasi nga ang daming gumugulo sa isip mo. kahit na iwaksi mo sa isip mo yung bad thoughts, wala talaga. ayun, pilit na sumisiksik sa isip mo yung mga nangyari. nakakainis. kahit gusto mo isulat. ayaw naman gumana ng utak ko. ayan, tinatype ko na, pero hindi ito ang gusto kong isulat. hindi ito ang tumatakbo sa isip ko ngayon. hindi ko lang talaga maisulat, kasi, iiyak lang ako…

hindi ko alam

hindi ko alam kung paano tatanggapin ang lahat ng nangyari.. hindi naman yun ganun kadali. hindi ko rin mapigilan na sisihin ang sarili ko sa mga nangyari, dahil wala namang ibang dapat sisihin. hindi ko rin maiwasan na magtanong ng bakit. ang alam ko lang.. hindi ko talaga alam o hindi ko lang pinansin talaga? hindi ko inalagaan ang sarili ko. hindi ko binigyan ng atensyon yung mga pagbabagong nagaganap sa katawan ko. hindi ko alam kung sadyang tanga lang talaga ako o kaya siya kinuha dahil sarili ko nga hindi ko kayang alagaan, kaya nawala o kinuha na lang siya. ngayon? hindi ko pa rin alam how to cope up. hindi na ako yung tulad ng dati na pag gusto ko sa bahay, sa bahay lang. ngayon? ayaw ko sa bahay. ayaw ko mag-isa. nakakatakot. ang dami mong iniisip. ang daming gumugulo. ang daming tanong. pero laging bakit? at paano? ngayon, hindi ko talaga mapigilang umiyak kahit nasan ako. pag nakakakita ako ng buntis. ng baby. ng mag-asawang may dalang bata. yung mga batang naglalaro sa kalsada. yung mga pamangkin ko. pag tinitingnan ko sila. naiinggit ako. naiinggit sa isang bagay na ipinagkait ko mismo sa sarili ko. nakakainis. nakakabagot. lahat ng pwedeng paglibangan ginagawa ko. lahat ng pwedeng rason bakit siya nawala, iniisip ko. lahat ng pwede kong isisi sa sarili ko, sinisisi ko. lahat ng pwedeng gawin, para wakasan yung sakit na nararamdaman ko, sabi ko ibo-blog ko lang yung mga nangyari sa akin sa hospital. hindi yung totoong nararamdaman ko. pero lahat ng hindi kaaya ayang nangyari sa ospital, paghahanap ng ospital, hindi ko na naiisip. naiisip ko lang yung sakit. lahat ng pwedeng awayin, singhalan, pagsungitan, ginawa ko. kahit yung pamangkin ko. naiinis kasi ako. lahat ng pwedeng gawin para i-cheer up ang sarili ko, ginawa ko. katulad ng pagtetext kahit kanino. katulad ng paglalaro ng poker sa fb, ng ft, ng plants vs. zombies. makinig ng music ng malakas. magbasa. bumili ng libro. lahat balewala. kasi may isa akong nakalimutan.

hindi ko alam na lahat ng bagay na nangyayari sa akin ay dapat kong isangguni sa KANYA. LAHAT LAHAT NG NARARAMDAMAN KO SABIHIN LANG SA KANYA. PERO HINDI KO MAGAWA. KASI NAHIHIYA AKO SA KANYA. SARILI KO LANG INIISIP KO. NI HINDI AKO MAKATAPAK SA TEMPLO NIYA NGAYON. PAKIRAMDAM KO KASI, AKO NA YUNG PINAKAMAKASALANANG TAO SA MUNDO. SA PAGPATAY SA SARILI KONG ANAK.  

“NAKALIMUTAN KONG MAGPASALAMAT SA LAHAT NG BLESSINGS. THANK YOU LORD GOD. SORRY, NAGING PABAYA AKO SA BLESSING MO… “

I hate it…

I hate it, when you have to go without even telling me that I had you.

Why do I have to lose you baby?

Why I’m such a jerk, not noticing that you’re in my womb?

Bakit di ko man lang naisip, naramdaman na nasa sinapupunan kita? Bakit di mo man lang pinaramdam sa akin na isa na pala akong ina?

Bakit kailangan mong umalis?

Bakit kailangan kong malaman na nandyan ka kung kailan paalis ka na?

Ang tanga tanga ko.

Ako na yung pinakatangang ina sa buong mundo. Kasi yung pinapangangarap ko, nawala na lang ng hindi ko namamalayan.

Baby, I love you so much. Di mo man lang pinaramdam sa akin, kung paano ka mabuhay sa loob ng tyan ko. Di mo man lang pinaramdam na mahawakan kita sa mga braso ko. Di mo man lang pinaramdam sa akin, kung paano maging isang ina. Bakit mo iniwan si nanay?

I’m sorry baby, naging pabaya si nanay. Sorry baby, God knows how much I wanted someone like you in my life. Pero sabi nila, hindi ka para sa akin. Pero bakit ka pa dumating, kung aalis ka rin naman kaagad. Gusto kong itanong sa’yo bakit? Pero masasagot mo nga ba yun, kung wala ka na? Ang gaga kasi ng nanay mo.

bunso

Bunso ako sa anim na magkakapatid, limang lalaki at ako ang tanging maganda sa amin, este babae pala. Masaya na mahirap ang maging bunso at nag-iisang babae sa pamilya. Lalo na’t hindi naman ako lumaki sa kalinga ng aking ina. Siya kasi ang nagta trabaho para sa amin. May sakit kasi ang dade. Kaya sa dade ko lumaki. Spoiled ako sa dade ko, in a sense na lahat ng simpleng bagay na kaya kong gawin, iuutos ko pa sa kanya. Katulad na lang ng pag-init ng tubig pampaligo. Pagbili ng napkin sa tindahan. Paghahanda ng kakainin ko. Pagtimpla ng kape ko. Paghatid sundo sa akin sa may kanto. Hindi siya kumakain hanggat wala ako sa bahay. Sinusundo niya pa ako sa labas para lang pakainin. Hindi ako napalo ng dade kahit minsan, nasigawan, OO, sobrang tampo pa ako nun. Natulog ako sa kapit bahay dahil sinigawan niya ako. Masarap maging prinsesa.

Pero ang mahirap siguro sa pagiging bunso at nag-iisang babae ay ang mga kuya ko. Ang mga kuya ko ang laging hadlang sa akin. Naiinis sila sa akin, dahil daw lahat ng gusto ko nakukuha ko, hindi sa materyal na bagay ha. Wala kami nun. Siguro sa atensyon. Punong-puno ako ng atensyon kaya naman may pagka KSP ako.

Ang mga  kuya ko ang kontrabida ng buhay ko. Naranasan kong mabatukan, masampal ng shorts na makapal, masuntok. Palaban din kasi ako. Pumapatol ako sa mga kuya ko, lalo na pag alam kong tama ako. Kaya nakakatikim ako ng mga mabibigat nilang kamao.

Kung  gaano kaluwag ang nanay at dade sa akin. Ganun naman kahigpit ang mga kuya ko. May isang beses na hindi ako umuwi ng bahay dahil may party sa lugar ng kaklase ko, nagpaalam ako sa nanay ko syempre. Pagdating ko kinabukasan sa bahay, tinanong ako ng pangatlo kong kuya kung saan ako galing. Sabi ko sa Debut, di siya naniwala, ayun, sinampal nya ako ng makapal na shorts. Ewan ko bakit ganun siya kahigpit sa akin nuon.

Para sa akin, ang panganay at pangalawa ang may karapatang batukan, sampalin, at pagalitan ako. Dahil silang dalawa ang nagpaaral sa akin. Kaya naman, pag lumanding na ang mga kamay nila sa ulo ko, wala, tameme na lang ako. Wala akong laban kasi malalaking tao yun. At ganun ko lang siguro sila nirerespeto, kaya kahit tumingin sa mata nila hindi ko magawa. Sila kasi ang tinuturing kong tatay. Ang provider ko, ng pamilya namin. Kahit kasi may pamilya na sila, hindi sila nagsasawang tulungan kaming magtapos ng pag-aaral.

Kaya minsan may pag ka boyish ako. Takot din mga naging bf ko pumunta sa bahay, dahil sa mga kuya ko. Swerte ni bf ngayon.

Kadalasan mas nagiging close ako sa mga kaklase/kaibigan kong lalaki, dahil alam ko na kung paano sila pakisamahan, medyo hirap din ako makitungo sa mga babae, depende na lang kung hindi kikay. Pero kalaunan, natutunan ko rin makisama sa mga pa next, pa girl at kikay.

Minsan hinihiling ko na sana may ate ako, para may kakwentuhan ako, kagalaan, yung pwede mong pagsabihan ng mga sikreto mo. Pero sabi nga ng nanay ko, kung nabuhay daw ang Ate Grace  (namatay siya nung baby pa lang, sakit sa puso) hindi ako nakakapag-blog ngayon. Ang habol lang naman kasi ng nanay ko ay maka babae.

Nung October 19, 2009, birthday ng kuya  eric ko, panganay namin, pumunta ako sa birthday party niya. Niyakap niya niya ako kagad pag dating namin ni bf. Naka smile at tuwang tuwa na sinalubong kami. Napayakap din ako sa kanya. Hindi kasi siya touchy. TOUGH kasi personality ng panganay namin. Naisip ko na lang, lasing na to, kaya ganito. Kasi pag hindi siya lasing at nag thank you ka sa kanya pag nanghingi ka ng pera. Kukutusan ka niya, sabay sermon. At pag hindi siya lasing at nilambing ko, (mahilig kasi ako mangyakap sa mga kuya ko, yung pasimple) ayun, bukol ang abot ko. Pero alam ko na yun na ang pinaka lambing nila sa akin. Kutos.

 Sabi nga ni Kuya Eric kay bf. “ALAM MO SI SHERYL, NAG-IISANG BABAE NAMIN YAN, PERO LALAKI TURING NAMIN DIYAN.” sabay tawa at gulo sa buhok ko.

Di ko alam kung anong dapat kong maramdaman sa sinabi niyang yun. Siguro kasi alam niya na palaban din ako kahit iyakin ako. Nakikipagbugbugan nga ako sa kanila eh.

Hindi ko  rin naranasan na ipag tanggol  ako ng mga kuya ko sa mga naging kaaway ko. Hinahayaan nila ako na resolbahin ang problema ko ng mag-isa. Tama na sa kanila na alam nila yung nangyayari sa akin. Minsan nakakatampo, bakit ganun? Hindi man lang nila ako magawang ipagtanggol. Pero isa lang natutunan ko sa pagiging bunso at nag-iisang babae:

HINDI PORKET BABAE KA,  DAPAT LAGI KA NA LANG NAG-IINTAY NG KNIGHT IN SHINING ARMOR MO, DAPAT MARUNONG KA RING LUMABAN SA BUHAY.

PSY 101

PSY 101

JUNE 16, 2003. First year ko sa UE-Caloocan, unang guy na nakita ko, first day of class. I knew it. The first time I laid my eyes on him, sabi ko kagad sa sarili ko, THIS GUY WILL BE MY ULTIMATE CRUSH.

Matangkad. Maputi. Chinito. Ang linis tingnan. At malinis naman talaga. Ang yummy tingnan. Di ko lang alam kung yummy nga. Kasi I never cross the boundaries. He knew it. I had a crush on him. He knew that he’ll always be my ultimate crush, until now. Pero walang lust thing. Noon siguro. Malamang. (Landi)

Nung una, akala ko suplado. EN101. 4PM. 3rd Flr. EN Bldg. Sa may hagdan. Maaga ako. First day of class eh. Naka red ako na t-shirt at pants. Ireggular kasi ako. Siya naka uniporme. Dalawa kaming nag-aantay sa susunod na klase. Di ko siya nginitian. Pero nagkatinginan kami. Alam mo yung feeling na parang umurong yung dila mo. At hindi ka man lang makapag hi sa kanya. Samantalang sa mga naunang klase ko at nakita kong kaklase, ang dali dali kong kausapin. Siya? Hindi ko kaya. Natyope ako. As in. Pumasok kami sa klase. Natapos ang klase ng wala man lang hi, hello.

PSY101.6PM.3rd Flr. EN Bldg. Nakita ko ulit siya. Alam ko nakita niya rin ako. Pero sa likod siya umupo. Hindi siya tumabi sa akin. Kahit pa alam na namin ang pangalan ng isa’t-isa. At hindi rin ako tumabi sa kanya. Kahit gaano ko kagustong tabihan siya. (Hindi pa ako flirt nun)

I met Gerard and MeAnne. Si Gerard ang tumabi sa kaliwang side ko. Sa kanan ko si MeAnne. School mate ni MeAnne si CHRIS nung highschool, kaya naman, napasama sa grupo namin si Chris. Sabay sabay kaming umuwi. Though silang tatlo malapit lang ang uuwian.

Naging close kaming apat. Pero mas naging close ako kay Gerard, si MeAnne at Chris ang naging close. Dahil siguro naiilang ako kay Chris.

Isang sem na ganadong ganado ako pumasok, kahit pa tatlong beses ko lang nakikita si UC. Pakiramdam ko noon, buo na ang linggo ko.

I gave up my scholarship in drama club because of him. Di niya alam yun. Dahil kailangan kong i-drop ang 2 subject na tatamaan  ang schedule ng UEDC. I choose him. Mali? Sa tingin ko hindi. I dropped my PE because of UEDC, but I can’t drop PSY101 for one reason. DAHIL SA KANYA. Ganun kalakas ang tama ko sa kanya.

Naging close kami. Pero hindi ako naging touchy sa kanya, katulad ng pagtrato ko sa mga guy friend ko. Katulad ng pagiging clingy ko kay Gerard.

Meron kaming gustong gustong gawin nun, Kumain sa pansitan sa may Grand Central. Mag videoke. Manood ng Sine. Magkulitan sa daan.

I had this one booklet, a journal of my days being with him. Until now nakatabi yun. At sabi ko, ibibigay ko yun pag nagbirthday siya. Ilang taon na ang nakalipas. Kahapon birthday niya Oct. 26., pero hanggang ngayon nakatago pa rin yung booklet sa akin. Sabi ko, alaala ko yun. At hindi ko kayang ibigay na lang basta. Kaya naisip ko na lang na itabi na lang yun. Until I die. (Siguro pag namatay ako ibibigay ko yun sa kanya, bilang ALAALA) para hindi niya ako makalimutan. Nyaahhh ang cheessyyy…

Well, yearly we had this not so ‘get together’. Dati hindi siya marunong uminom. Ngayon lasenggo na ang mokong. Medyo dami siya tagyiwat dyan, pero crush ko pa rin siya.

Last year pic namin yan, Christmas yata yan, sa bahay nila MeAnne.  Wala si Gerard dito. Hindi na namin siya naging close ng mga sumunod na year. Kami na lang talaga tatlo ang natira.

  

 

  

kapatid ni MeAnne

Bakit PSY 101 ang title?

Sa isang sem namin sa PSY101, naging memorable bawat araw. May incident pa nga na hindi ako naka uno sa exam dahil sa kanya. Inaway niya kasi ako bago PSY 101, eh exam namin. Kaya ayun pareho kaming 1.25 ang grade pagdating ng Finals. Which is unfair, dahil lang sa isang maling sagot ko, dapat uno ako. Kainis.

Nag take ako ng exam ahead of time. Tanong ng prof namin, Sure ba ako. ayun, dahil sa ayaw ko siyang makita sa PSY101, nag take ako ng exam na galit, kaya toinks. may isang mali. 

Alam din ng prof namin na crush ko siya. dahil sa ALL ABOUT ME book na pinapirmahan niya sa amin, na walang ibang laman kundi pangalan ni UC. ayun. At the end of the sem, may book na binigay si Prof. The Golden Compass ni Philip Pullman at yung second book The Subtle knife, tig-isa kami ni UC. May pangatlo pa yung book. Na nabili ko after a year yata, The Amber Spyglass.

Yung libro yung naging connection namin ni UC. Ako na yung nangangalaga sa tatlong libro. Kaya naman, masyadong memorable ang PSY101.

Na psyche din yata ni crush na may crush ako sa kanya. Pero ang maganda dun, hindi niya ako iniwasan. He befriended me. Which is a good thing for us.

Tawag niya sa akin, liit. At pinaka sweetest gesture na lagi niyang ginagawa sa akin ay ang haplusin ang buhok ko pag nakalugay. At paglagay ng baba niya sa ulunan ko nung nanonood kami ng program sa school.

Enough. Kinikilig na ako. Gusto ko ulit magka-crush.

Saranggola Blog Awards Night

                                                       

   

  

  

  

  

 

 

  

  

 

  Ito dapat ang outfit ko, pagdating dun, tinanggal ko na yung palda, kasi ako lang naka pambata outfit. Waaahh… 

 

Isang araw…

  

Cha, ako at si Jilene

Isang araw, nang maisipang tumambay ni Cha at jilene sa kwarto ko. Kasama ang pamangkin ko na si Jan2x at Kyla.

    

Dahil sa walang magawa at nagso-sound trip lang at kwentuhan, pina segregate ko sa kanila yung mga stars na ginawa ko.

 

Jan2x, Kyla, Cha at Jilene

 

 

 

 

 

 

 

 

  

Nag emo at nag posing…

Tyaran… Hiwa-hiwalay na yung mga stars, kaya naman madali na lang ilagay sa bote.

 

 

 

 

 

 

 Yang mga boteng yan, walang isang linggo nalagyan ng laman ng mga pamangkin ko at naubos na. Lahat kasi sila tig-iisa ng bote. Kailangan ko na talaga makabili ng bote. Dahil ubos na ang stars.

 

Ang kailangan ko naman ngayon ay mag gugupit ng mga papel…

Anyone?

************** 

OT

Congratulations to JAMIE ANN D. DATOL, 4th Place in CPA Board exam.. WOOhoo.. Another billboard na naman ito..

One example of BEAUTY, BRAIN, and HUMILITY

bonding night, bago umalis ng dorm

Ate BEVS, ako, at si CAT

 

 

 

 

 

Saturday night Sept. 26, 2009, pagkagaling sa opis ng 2pm at lumusong sa baha na hanggang hita sa may Makati, naisipan naming magtrip. Make-over. Si ate bevs lang talaga ang minake over ni ate shanti, taga 2nd flr. na room. Naki make up lang kami ni cat. Nagyayaya pa nga lumabas si ate shanti, gimik daw kami. Pero dahil mataas pa rin ang baha, sa dorm na lang kami.

  

   

ang extra… =P                                                                                                        

 at syempre ang minake over… tyaran…..

  

at ang salarin…

masaya sa dorm. inuman. kulitan. kantahan. kwentuhan. magnenok ng wifi ng kapitbahay. magpaulan sa rooftop. magpaka lasing. food trip. laugh trip. asaran, pero walang pikunan. para lang kayong magka-kapatid. may kaibigan ka na, may kasama ka pa sa room na ka close mo. concern sila sayo pag may sakit ka. sila yung laging tumatakbo sa mmc pag nao-ospital ako. at higit sa lahat respeto sa kung ano mang mga sikreto at lihim ang mapag-usapan. naiiwan sa loob ng apat na sulok ng dorm ang mga dapat itago. at dapat marunong kang makisama. pag may time ulit, babalik ako sa dorm. para makibalita at makipag kwentuhan.

Nauna akong umalis. Nag-uwian na rin si ate bevs sa cavite. at si Cat, naiwan. Sya yung huling dumating sa dorm, pero siya ang naiwan dun. Si ate bevs ang katiwala sa dorm, dahil siya ang unang unang tumira dun.

Thank you nga pala sa samahan. Sa pagka-kaibigan. Sa pag-aalaga. at sa pag-ma mahal.

Kita kits sa opis.

bilang ka ng 1-10, tas inhale-exhale -relax

1. Nakakaloko, kung kailan uwian na ako sa Bagong Silang saka naman nag papa OT sa opis ngayon. Biruin mo yun, imbes na nagmumuni-muni pa ako till 9am at nag-i-in-in sa higaan ko, kailangan kong bumangon ng mas maaga para lang makapag OT. hay.. Bakit kasi nung nagdo dorm ako, walang OT?

2. Gusto kong sakyan ang YELLOW BUS, (TAGUIG METRO LINK) byaheng AYALA – SM Fairview via EDSA. wooohooo, mabilis kasi sila magpatakbo at hindi sila swapang sa pasahero, pag may sumakay ayos na sa kanila, at parang lagi silang nag mamadali, hindi sila nakikipag gitgitan at nakikipagsik sikan sa mga Bus sa may Cubao o kahit saan mang sakayan. Kaya naman tantyado ko na ang oras ng byahe ko at hindi ako nala-late. Pwamiz.

Nakakainis lang bakit ba kasi yung kulay Violet na MANrose Bus ang nasakyan ko, imbes na makapag OT ako ng 4 HOURS naging 3.25 na lang. Argh…

3. Nagte-text yung asawa ng naging bf ng friend ko, akala niya ako yung friend ko. Nainis ako, pinatulan ko. Ayun, nakatikim siya ng WARLA NI SHEA. (Mahabang kwento) At ayaw kong i-share for the sake of my friend. Basta gusto kong makipag-away sa babaeng yun at i-untog ang ulo niya. Bwisit. She’s barking at the wrong tree. Kainis. Tao kaya ako.

4. First Communion ng pamangkin ko BUKAS. Gusto kong pumunta at kunan siya ng piktyur.

5. Darating ang kuya2 ko BUKAS sa bahay. At nagpapahanda. hello, naibayad ko na sa utang ang kaperahan ko. Lumpiang isda gusto mo? =P

6. Awards night ng Saranggola Blog Awards BUKAS. I’m torn. Gusto ko pumunta, nakahanda na kaya isusuot ko. Inalam ko na nga paano pumunta dun eh…

7. Nakakapagod pala mag OT pag sunod sunod. Isiniksik ko na lang sa isip ko na Sige lang Shea, work hard then play hard. hehehe \m/

8. Di ko natikman ang pakain na pizza ni PAW dahil 9am ang usapan, pero dahil 7am na ako nagising, need ko na dumiretso sa opis. Sana bukas pa-pizza pa rin siya. (crossing my finger)

9. Di ako makatulog ng maayos kagabi, may nainom kasi ako na di ko maintindihan ang lasa. Ayun nangati ang buong katawan ko at pagising gising ako.

10. Kailangan ba talaga ten? Toxic lang ako ngayong araw na ito.

—-

Ang hirap pala magbasa ng book, habang nakikinig ng music, habang nasa byahe, habang kumakain ng cookies, habang may katabi ka na hindi mo malaman kung manyak o mangnenenok ng gamit.

Di ko pa matapos ang The Lost Symbol, ang hirap kasi maka diskarte dito sa opis. Baka mahuli na naman ako ng bisor.

sikreto sssshhhh

May mga sitwasyon, pakiramdam, at lihim na gustong gusto mong sabihin sa taong malapit sayo pero hindi mo kayang sabihin. Hindi dahil sa wala kang lakas ng loob na ipagtapat kung ano man ang nararamdaman mo, hindi dahil sa hindi ka niya kayang intindihin, kundi dahil ito ang makakasira sa kung ano mang relasyon meron kayo.

Bata pa lang ako, natutunan ko ng huwag magtiwala sa tao, kahit pa gaano siya kalapit sa akin. Minsan kasi kung sino pa ang malapit sayo sila pa ang may lakas ng loob na kayan-kayanin kang saktan (dahil sa alam nila ang kahinaan mo), at alam mong hindi mo sila kayang labanan. Dahil sa simpleng dahilan, ayaw mong masira ang samahan niyo.

Ang hirap ko magtiwala sa isang tao ngayon, kailangan makita ko muna kung gaano siya kasinsero sa pagtanggap sa akin. Mamaya kasi bigla na lang may hindi siya magustuhan sa akin at bigla na lang ako bibitawan ng hindi man lang sinasabi ang dahilan. masakit yun. para kang ibinitin ng patiwarik, tapos hindi ka na babalikan para tanggalin ang pagkakatali mo sa paa. He/she just keep you hanging on a cliff. At para kang nangangapa sa dilim. At nabibingi ka sa sobrang tahimik ng pag-alis niya.

Pero ang hirap kasi ang dali ko ring mahulog minsan. Lalo na kung ipaparamdam mo sa akin na espesyal ako para sayo. Na lahat ng atensyon mo akin lang. May pag ka KSP kasi ako at clingy na rin. Na minsan na mi-mis interpret ng iba. Na akala nila easy to get ka. Pero alam mong hindi ka ganun. Pero ano nga ba ang magagawa mo kung hinusgahan ka na nila sa isip nila ng hindi mo nalalaman. Kahit idefend mo ang sarili mo, sasabihin lang nila, napaka defensive mo naman at guilty ka, kahit hindi naman.

Ngayon ko lang nalaman, sa dami ng nakarelasyon ko, nakasalamuha, nakasama, naka ututang dila. Pili lang ang mga taong pinapanatili kong kasama at gustong makasama sa pagtanda. Yung mga taong pinili nila akong makasama, makausap, makilala at nag-stay sa buhay ko.. At alam mong mag katampuhan man kayo, magka galit, pipiliin mo pa ring makasama yung taong yun, dahil pinili ka rin niya. Hindi sa dahil sa gusto mo lang. Sabi nga dapat mutual.

Naramdaman mo na ba yung sitwasyon na ganito, MAHAL MO YUNG ISANG TAO, PERO HINDI KA INLOVE SA KANYA? Masasabi mo bang mahal mo nga siyang talaga o pinili mo lang na makasama siya dahil mahal ka niya? Na kahti pa gaano mo ka gustong iwanan siya para sa taong mahal mo na hindi ka naman mahal, hindi mo rin kaya kasi pareho silang mawawala kung gagawin mo yung gusto mo.

Ngayon ko lang naisip na hindi ko kayang mabuhay/tumanda ng hindi ko kasama yung mahal ko. Pero mas lalong hindi ko kayang makisama sa isang tao, na hindi ako kayang mahalin.

Paano mo nga ba masasabing mahal mo ang isang tao? Pag pinaramdam niya sayo na ikaw ang buhay niya?

Minamahal ko ang isang ilusyon. Pinipilit kong alalahanin kung nangyari ba talaga yun o hindi. Pero sana hindi na lang yun nangyari para hindi ko nararamdaman yung pakiramdam na to.

Meron ka nga, pero pakiramdam mo empty ka pa rin.

At ang daming ganitong tanong???????????????????

What if?

at

If only…

 

Ang selfish ko. Alam ko namang kaya niya akong bitawan. Pero wala pa rin akong lakas ng loob na umalis. Dahil ba sa nasanay na ako na nandyan siya palagi?

Hindi na ako bata para mag ALL-IN SA GAME OF LOVE. O kahit pa mag take ng risk. Hindi na ganun kalakas ang dugo ko para makipag laban at ipaglaban ang taong mahal ko.

Nagiging praktikal na lang ako. Pero hindi pa rin tama. Kasi nag-aantay ka pa rin. Umaasa. Umaasa sa WALA.

Para sa akin, ang hirap maging babae. Kasi kailangan mong mag-antay. Kasi pag ikaw ang gumawa ng paraan. Alam na. Isa kang malandi, haliparot na babae. Pero dahil sa wala kang ginagawa. Para mo na ring hinayaan na lang na dalhin ka ng agos.

Sabihin na nating bata pa ang 25, pero para sa akin, napaka ideal na nito para mag-asawa ang isang babae. Oo, gustong gusto ko ng magka-anak. Pero hindi pa pwede si Paw. Ang hirap ng ganun. 5 years pa daw. Wow 30? baka inaagiw at nilulumot na ang matris ko nun.

Sa totoo lang, naiinggit ako sa mga mas bata sa akin na nagbubuntis. Sobrang naiinggit ako sa kanila. Sila kasi napatunayan na nila na babae sila. Ako? 

Naiinggit nga ako sa pamangkin ko eh. Biruin mo naunahan niya pa ako, nakaka dalawa na siya. ako? Zero pa rin.

 Ayoko namang mag pabuntis dahil sa gusto ko lang magka anak. Dapat package. May tatay. May bahay. May trabaho. At may anak. Para hindi naman ako sisihin ng magiging anak ko in the future. At baka sabihin niya, ang aga mo lumandi, hindi mo man lang inisip ang magiging future ko?

Nakakaloko lang. Ikaw, masaya ka sa ideang magkakaroon ka na ng anak. Pero yung better half mo. Parang sinilihan ang pwet pag naririnig ang topic na gustong gusto mong pag-usapan.

Sa totoo lang, nahihirapan ako sa sitwasyon ko ngayon. Si bf, stable na, may trabaho. Kaya na niyang bumuhay ng pamilya. Pero hindi pa rin ang sagot niya. Kasi ang dami niya pang pangarap. At ang masakit dun, HINDI KA KASAMA SA MGA PINAPANGARAP NIYA. Dahil ba sa nasanay siya na nandyan ka lang?