Kamukha ko nanay ko…
Nanay, Dade, Kua 1, Kua 2, at Ate Grace…
(Sabi ng nanay, kung nabuhay daw ang ate grace, baka wala ako. Dahil babae lang ang habol nya. Ayun, ‘gang sa naging lima ang kuya ko at pang anim ako.)
Dapat pa ba akong umasa?
O dapat na akong masanay mag-isa?
Naalala ko sinabi mo noon na hindi ka na magbabasa ng blog ko, for good. Para hindi ka na masaktan sa mga nababasa mo.
Ngayon, gusto ko sanang ipaalam sayo yung mga pagbabagong nagaganap sa akin. Dahil sa isang buwan mo ring natikis na hindi ako makita dahil sa lagi tayong nag-aaway. Gusto ko sanang ipa-alam na bago na nga pala hairdo ko. (na pinangako ko noon na pahahabain ko para maipakita sayo na faithful ako sa’yo, since nung nagkabalikan tayo) Etong buhok ko? for sure hindi mo magugustuhan, dahil ayaw mo ng maiksi ang buhok ko. At nagpalit na rin ako ng number. Para hindi na kita i-txt. Tutal nakaya mo naman akong hindi makita ng isang buwan, nakaya mo naman ng hindi man lang ako kamustahin, pagkatapos ng mga nangyari. Pero sana lang, hindi kita matext. Kasi kahit pinalitan ko number ko, kabisado ko naman number mo. Hay.. Goodluck sa akin! Ngingiti rin ako. Yung totoo. =)
One Art
The art of losing isn’t hard to master;
so many things seem filled with the intent
to be lost that their loss is no disaster.
Lose something every day. Accept the fluster
of lost door keys, the hour badly spent.
The art of losing isn’t hard to master.
Then practice losing farther, losing faster:
places, and names, and where it was you meant to travel.
None of these will bring disaster.
I lost my mother’s watch. And look! my last, or
next-to-last, of three loved houses went.
The art of losing isn’t hard to master.
I lost two cities, lovely ones. And, vaster,
some realms I owned, two rivers, a continent.
I miss them, but it wasn’t a disaster.
–Even losing you (the joking voice, a gesture
I love) I shan’t have lied. It’s evident
the art of losing’s not too hard to master
though it may look like (Write it!) like disaster.
AKO….
Aminado naman ako, until now, di pa ako nakakarecover sa pagkawala ng baby ko. Until now, sinisisi ko pa rin sarili ko for losing such a precious gift. Naiinis ako sa sarili ko. Ang daming what ifs at if only. Sabi ko nga, sana 4mo. na tyan ko ngayon at malaki na siya. Sa totoo lang, gustong gusto ko ng magka-baby. Gusto ko pumunta ng maternity clinic para sa check up, maranasang mag pa ultra sound. Maranasang magsuot ng maternity dress. Maranasang lumalaki ang tyan ko na parang nakalunok ng pakwan. Maranasang himasin ang tyan at pakinggan ang tibok ng puso ng munting anghel sa loob ng tyan ko. Pero hindi nga siya nangyari, kaya iniisip ko na lang at napapahawak ako sa tyan ko pag nakakakita ako ng buntis at nakakasalubong ko sila na para bang nang iinggit at proud na proud na buntis sila. Ganun ako ka emotional. I’m wishing sana ako na lang yung buntis. I’m wishing na sana ako na lang siya (yung nakitang buntis). At biglang magtatanong ng “bakit sila? nabuo yung baby nila? kahit mas bata pa sila sa akin. Ang gaga ko nga, ang ingat ingat ko pagdating sa sex, tapos pagdating na nabuntis ako di ko man lang nalaman at hindi ko man lang naingatan yung baby ko. Kainis. Parang gusto kong patayin ang sarili ko for being so careless and stupid. Pag napapadaan ako sa children section sa mga mall, o makakita man lang na gamit pang bata at pang buntis, ayaw kong tingnan. kasi parang di ko kaya, lagi kasi ganito Sana ngayon, bumibili na ako ng gamit ng baby ko. Sana ngayon, nagaasikaso na ako ng mga ninong at ninang niya. Sana sa june due date ko na. Sana ganito. sana ganyan. Pero hindi ganun, puros sana lang.. Sana nabuo na lang baby ko, baka kasi maging buo yung pagkatao ko. Baka mahanap ko yung gusto talaga gawin sa buhay ko. Sabi ko nga sa mga kuya ko tru text “ANG GALING-GALING KO MAGNANAY NANAYAN SA MGA PAMANGKIN KO, PERO SARILI KONG ANAK, DI KO MAN LANG NAINGATAN.” Siguro karma na rin sa akin to. (for so many reasons)…
Sabi nga ni kuya, ‘GAWA KA NA LANG ULIT, PERO DAPAT KASAL MUNA KAYO”…
aray…
wag mong basahin.. hindi ‘to para sayo…
we broke up. dis time its real. sabi niya, sa two years na nagkabalikan kami, ikaw pa rin daw ang nasa isip ko, un daw ang nararamdaman niya at marami syang evidence. hindi ko alam yung isasagot ko. kasi minsan oo, pero kadalasan hindi… sa tingin mo? siguro nga i have to let go both of you para maging masaya naman ako at hindi na laging guilty sa kung ano mang sasabihin nia…
sabi ko pinili ko siya dahil alam kong mahal niya ako. pero sabi niya hindi naman daw ako namili, pinili ko lang daw siya dahil nga hindi mo daw ako gusto at hindi mo ako kayang mahalin at ayaw mo sa kin.
hanggang ngayon, hindi ko maisip na yun ang thinking niya bout sa pakikipagbalikan ko sa kanya. sabi niya marami daw chance na patunayan ko sa kanya na mahal ko siya pero hindi ko daw nagawa. tinanong ko siya, hindi mo ba talaga naramdamang mahal kita? nagkulang ba ako sa pagpaparamdam na minamahal kita?
siguro nga nabubulag lang ako ng selos, ng galit, ng sama ng loob, kaya hindi ko na rin maisip kung paano ko nga ba naipakita sayo kung gaano kita kamahal. siguro kasi kulang din tayo sa communication, lagi na lang tayo sa text nag-aaway at pag nagkita na parang wala namang nangyari…
o siguro nga, nape pressure ka na sa akin, dahil siguro masyado na kitang nako control. alam kong di ka pa ready magpakasal, sabi mo nga, ayaw mong magpakasal dahil sa nabuntis mo lang ako, pero alam mo ba kung gaano kasakit para sa akin yung sinabi mo? para mo na ring akong sinampal ng ganitong mga salita “hindi ikaw ang tipo ng babaeng papakasalan ko”. masakit pero kailangan kong tanggapin.
alam mo? bigla ko na nga lang naisip at sinabi sa sarili ko, hindi kita hahabulin at hindi ko ipagpipilitan yung sarili ko sa taong hindi pa ready magpakasal. baka rin kasi dumating yung point na magkasumbatan tayo at sabihin mong napilitan ka lang magpakasal sa akin dahil nabuntis mo ako at may mahal ka ng iba.
masakit isipin na ganito yung nangyari sa atin pagkatapos ng apat na taon… siguro nga ‘gang dito na lang tayo… ayun, bye… thank you…
sabi ko sayo hindi to para sayo…
♥♥♥…para sa akin to…. ♥♥♥
Naisip ko lang, gusto ko pala sa isang guy yung tipong lahat ng kasweetan nasa kanya na, pero syempre sakin lang atensyon niya at ako lang ang nilalambing niya. Yung tipong, prinsesa ka kung i-trato niya. Gusto ko rin pala ng gentleman, hay. yung tipong pagbaba mo ng jeep aalalayan ka, pakiramdam mo napaka importante mong tao at napaka fragile mo para ingatan ka niya ng ganun. At kung may tampuhan man kayo, siya yung unang mang-aamo, kahit pa ikaw yung mali. Yung tipong tatanungin ka ng ganitong mga linya “San mo gusto i-date kita?”. Pero dahil kilala ka na niya at alam niya na gusto mo ng mga surpresa, alam na niya ang isasagot mo at dadalhin ka na lang niya dun at naka set na ang table para sa dinner nyo with candle light. O naka set-up na yung pang picnic nyo sa park at may fireworks display kayo papanoorin. O kahit simpleng pagtingin lang sa langit na puno ng mga bituin. Hay, nakaka inlove na mga eksena di ba? Pero kahit pa siguro sabihin mo sa taong mahal mo o karelasyon mo na gusto mong isurpresa ka niya, hindi niya magawa, dahil hindi siya ganun. Kaya sorry ka na lang. hay ulit…
Siguro kakapanood ko ng koreanovela kaya ako ganito. Yung tipong yung guy gagawin yung napaka imposibleng bagay na pwede niyang gawin para lang mapasaya ka, katulad ng sa MY SASSY GIRL. Yung dinala ng guy si gurl sa amusement park para isakay sa caroussel dahil birthday ng girl. Pero napurnada dahil nahostage sila ng sundalo. Pero may fireworks display pa rin.
Di kaya yung katulad ng STAIRWAY TO HEAVEN na dinala nya rin sa amusement park para isakay din sa caroussel. O yung ginawa ni Yuan sa SHINING INHERITANCE para dun sa babae bago umalis ng bansa. Nagising ng maaga para mag set-up ng lunch date sa may tabi ng ilog at ipagluto yung babae. O yung mga ginawa ni Go jyun pyo o Dao Ming si kay Jandi o San chai… Yung pagmamahal ng guy sa COFFEE PRINCE para sa girl, kahit pa hindi siya sigurado kung lalaki ba o babae talaga yung minamahal niya. Yung pinaglaban ng guy yung girl sa LOVE STORY IN HARVARD. O yung A WALK TO REMEMBER, yung tipong magbabago yung isang tao para sayo. Yung kahit magkalayo kayo pero pinaglalapit kayo ng tadhana sa SERENDIPITY. O yung tipong akala mo may ibang karelasyon na yung partner mo pero He/She’s saving his/her LAST DANCE with you pala. Yung tipong mamahalin mo pa rin yung tao kahit na alam mong package deal ang drama nyo katulad sa BABY AND ME. O yung gagawin ng pamilya mo, magulang mo para maranasan mo lang ma in-love o magmahal bago ka man lang mamatay sa ..ING.. Yung tipong magpapalit ka ng gender (not sex change ha) para lang makasama yung minamahal mo katulad ng HANA KIMI. O yung kahit hindi mo siya maintindihan kasi natrauma siya at hindi nakakapagsalita pero minahal mo pa rin dahil sa gentleness at purity ng pagkatao niya sa SILENCE. Di kaya yung pinakawalan mo yung isang tao kasi ayaw mong maiwan siya dahil alam mong mamatay ka na katulad ng KOI SORA, kahit na alam mong masasaktan siya sige lang, masaktan na habang maaga pa lang, kesa makita ka niyang naghihirap dahil sa sakit niya. Pero in the end, kahit pa gaano ka kinikilig sa mga pelikula at kahit gaano mo pa na sana gawin din sayo ng taong mahal mo yung mga nakaka kilig na moments hindi yun mangyayari kasi MINSAN KAILANGAN IKAW RIN ANG MAGTATAKDA PARA MAGING MASAYA KA katulad ng ginawa ni MADELAINE. May isa siyang gustong lalaki at ginawa niya lahat para mainlove sa kanya yung guy, niligawan niya ito, sinundan kahit saan, kinaibigan, at sinabihan ng HINDI MATATAPOS ANG ISANG BUWAN, MAIINLOVE KA SA AKIN. At nainlove nga sa kanya ang lalaki kahit pa nakunan siya at yung ex bf niya ang naka buntis sya kanya.
Sana ako na lang si MADELAINE…
MAGPARAMDAM KAYO